T.I.A.…….This is Africa

Lieve mensen, waar te beginnen… Sinds het vorige verslag hebben we zoveel ervaringen indrukken en levenslessen opgedaan en zoveel leuke avonturen beleefd dat het moeilijk is om het even samen te vatten. Ik ga de komende weken stukje bij beetje verslag doen, voor jullie, maar ook voor onszelf, voor Dani en Tren…zodat de herinneringen altijd bewaard blijven [e-1f60a]

9 januari nemen we intrek in een appartement in Sint Lucia, ons thuis voor de komende maand. En wat een thuis! Onze achtertuin grenst aan een prachtig natuurgebied, we kunnen zo het laguun met krokodillen en nijlpaarden inlopen via een loopbrug. Andersom kunnen hun ook zo de achtertuin in lopen. T.I.A.! Hmmm… nog maar een paar keer herhalen bij de kids dat een nijlpaard er wel schattig uitziet, maar dat toch echt niet is. Een zwembad in de tuin maakt het verhaal compleet, de weken die volgen nemen we bijna dagelijks een plons. Heerlijk, als we moe en verhit terug komen na een dagje vrijwilligerswerk.

Want daar zijn we voor hier. Op een 25 minuten rijden ligt Destiny House. Sinds de oprichting ondersteunen we dit project met Friends for Africa. En wat heeft het zich ontwikkeld sindsdien. Van de eerste opvang van enkele kinderen, staat er nu een opvanghuis en 2 doorgroei huizen, en een pré-school.

In de doorgroei huizen worden de iets oudere kinderen opgevangen die niet met familie herenigd kunnen worden, en ook niet geadopteerd worden. In deze huizen wordt een kleinschalige groep gecreëerd, met vast personeel, om zoveel mogelijk geborgenheid en vastigheid te bieden… het beste alternatief in deze ‘gezinsloze’ situatie, maar toch blijft het een trieste waarheid. Kinderen zonder ouders, het zou niet mogen bestaan.

De pré-school biedt onderwijs aan kinderen van 3-5 jaar. De stichting die ik voorzit, Friends for Africa, heeft als doel het ondersteunen van kwalitatief goed onderwijs voor kinderen op het platteland van Zuid-Afrika. Ons meest recente project dat we ondersteunden was het toevoegen van 2 klaslokalen aan deze kleuterschool van Destiny House. Zo kunnen ze jaarlijks 24 kinderen extra opvangen. En het feit dat er een wachtlijst is voor deze plekken getuigt van een duidelijke vraag. Meer dan 3,2 miljoen Zuid-Afrikaanse 0-5-jarigen (van de in totaal 6,5 miljoen) hebben echter geen toegang tot enige vorm van vroege ontwikkeling. Bijna 90% van deze kinderen komt uit de armste 20% van de bevolking, wat aangeeft dat ongelijkheden in de toegang tot onderwijs in het verleden nog steeds een kritieke uitdaging vormen. Bovendien wordt de kloof tussen de armste kinderen in Zuid-Afrika en de rest van het land steeds groter – deze situatie is helaas hetzelfde in veel andere landen in de wereld. Kinderen uit armere en gemarginaliseerde gezinnen worden daardoor duidelijk benadeeld: als ze op vijfjarige leeftijd naar school gaan, hebben ze een beperkte woordenschat en een beperkt leervermogen. De gevolgen hiervan kunnen helaas een leven lang meegaan.

Het is dan ook heel mooi dat de extra klaslokalen net opgeleverd worden in de week dat wij aankomen. Aan de inrichting moet nog behoorlijk wat gebeuren, en de school moet over twee weken open, dus we kunnen ons nuttig gaan maken!

Dat pakken we uiteraard op zijn Hollands aan: hard en efficiënt doorbikkelen. Na een aantal rondjes ervaring in Zuid-Afrika hadden we beter moeten weten. (Te) Hard werken met de 30 temperaturen in hoge luchtvochtigheid is gewoon niet te doen. En dan efficiënt… daar moet je uiteraard de nodige materialen voor hebben. Bouwmarkten genoeg in de buurt, maar laat ze nu allemaal exact hetzelfde assortiment hebben. En als 1 product op is bij de ene winkel, dan is het ook op bij de andere 8 (Geloof me, want we hebben er een dagdeel aan gespendeerd om het te checken [e-1f60a]). Uiteraard kan alles besteld worden, maar voor 17.00u besteld is in dit deel van de wereld niet “nog de volgende dag in huis”. T.I.A.! Je wordt creatief met wat je wel kunt krijgen, je past je ritme iets meer aan, je laat de planning voor wat het is… Go with the flow, wat is dat toch eigenlijk heerlijk. En wat doen we dat in Nederland (te?) weinig. En het pakt niet verkeerd uit, na 2 weken zijn de essentiële zaken klaar voor de opening van de kleuterschool.

Onze eigen kinderen krijgen tijdens de reis thuisonderwijs. Voor de resterende weken op deze locatie mag Tren echter meedraaien in de kleuterschool. Een hele ervaring! Naast de culturele verschillen wordt er op de school Engels gesproken. Enigszins nerveus hierover, maar ook vol nieuwsgierigheid begint Tren gekleed in schooluniform aan dit avontuur. En al snel blijkt dat de culturele verschillen eigenlijk zo groot niet zijn….kinderen zijn kinderen. En wat betreft de taal, aangezien de andere kinderen ook pas net beginnen, en thuis meestal alleen Zulu spreken, kennen hun ook nog geen Engels. Dat geeft best een chaos, een klas vol peuters en kleuters die de juf nauwelijks verstaan [e-1f60a] Heerlijk om te zien en te horen.

In de weekenden genieten we volop van de prachtige natuur waartussen we verblijven, het weer en het buitenleven. En zo is de maand voorbij voor we er erg in hebben.

In die maand hebben we een bijzonder inkijkje gekregen in Destiny House als organisatie… het is mooi om te zien hoe het team gegroeid is en iedereen zijn plek heeft gevonden. Een aantal langdurige krachten zijn binnen de organisatie zelf doorgegroeid naar een andere plek. Knap, want dit gevoel van eigenaarschap in eigen ontwikkeling is iets wat in de Zulu cultuur in mijn ervaring niet altijd vanzelfsprekend is. Ook zien we hoezeer de kerkgemeenschap, waar Destiny House een onderdeel van is zich samenpakt. In verhouding met de westerse cultuur ligt de focus veel minder op het individu maar veel meer op samen. De filosofie van Ubuntu -Ik ben omdat wij zijn- voel je door het dagelijks leven heen. T.I.A.!

Op de laatste dag worden we uitgenodigd om de teammeeting bij te wonen. De meeting wordt geopend met zang. De ene na de andere prachtige solo wisselt zich af met melodische samenzang. Erna worden persoonlijke punten voor gebed gedeeld. Zaken waar de teamleden momenteel zorgen om hebben in hun privé situatie. Een bijzonder krachtige basis om erna als team de gezamenlijke punten te bespreken. Maar voordat dat gebeurd worden wij als gezin uitgenodigd om in de gebedscirkel plaats te nemen, en worden er dankbetuigingen uitgesproken en wensen voor ons gedeeld. Het hele tafereel ontroert, we voelen ons nederig en dankbaar. Want om eerlijk te zijn, hebben we in deze weken naar ons eigen idee meer mogen ontvangen dan gegeven.

Wij gaan ons avontuur vervolgen bij iKhaya Likababa, het volgende vrijwilligersproject. Daarover volgende keer meer.